در آستانه ی مهرماه و بزرگداشت و قداست سی سال معلمی

آدینه پرس: سپس  جا گذاشتن تمام غصه ها ورنج ها وخستگی هایت در پشت درب خانه!

تا دیر نشده تو هم باید  راه بیفتی و  کودکت را به آغوش بکشی و با دیگر دستت   ساک بچه و   کیف  خودت را و البته   چادرت! را سفت بچسبی!

به مهد که رسیدی فرزند دلبندت را خواب آلود و گریان از خود جدا کنی و به غیر بسپاری

چه لحظه های جانکاهی!

و سپس به آرامی اشک ها را  از گوشه ی چشمانت  پاک کنی!
ان هنگام که   دست   نوزادت را به سختی از یقه ات جدا می کنی!

” هیچ کس حال تو را  نفهمید” !

به محض رسیدن به مدرسه-(شهر یا روستا که ممکن بود  بیش از ساعتی طول بکشد) !!-

باید لبخند را تمرین می کردی ،صدایت را صاف می کردی و خم به  ابرو نمی آوردی !!

تا به دخترانی که  با شوق صدایت می کنند جواب دهی و با صدای بلند بگویی:
صبح بخیر جااانم تو  هم خوبی؟

و با قدم برداشتن در حیاط پر از چاله ی مدرسه
ان را لبریز کنی از عطر حضورت
برداشتن گامهای باصلابتت، الگویی باشد  برای  شاگردانت !

باید با نشاط و پرانرژی وارد دفتر مدرسه  شوی تا  حس کنجکاوی  همکارو یا دوستی،  حال   خراب درونت را فاش نکند !

و بعد از احوالپرسی کردن  با دیگر همکاران و ثبت  زمان حضورت  ،  دفتر حضور وغیاب  به دست !!
راهی کلاس شوی،
طبقه ی اول
طبقه ی دوم
طبقه ی سوم

اینجاست که  باید ازجان مایه بگذاری!
در کلاس قدم که می گذاری

هم مادری ،هم خواهر
هم معلمی و هم الگو
و هم مونسی ،هم مرهم

دخترکانی  که هرکدام از خانواده ایی سر کلاس حاضر شده اند
یکی خوشحال
یکی غمگین
یکی بیمار
یکی رنجور
یکی افسرده
یکی گریان
یکی خندان
و یکی   یتیم
یکی فرزند طلاق
یکی تک فرزند
یکی از شهر
یکی از روستا
و یکی ….

باید با آنها خندید
با آنها گریست ،با آنها زندگی کرد

معلم یک بازیگر است
بازیگری که از جان و روح  خود مایه می گذارد
معلمی که  تمام حال خراب خود را  پشت در کلاس رها می کند!
او  در کلاس ، مادر  سی _چهل  دختر  می شود
که هریک دنیایی  عجیب و غریب دارند !

تو باید مرهم شوی  بر زخمهای حک شده بر رو ح وروانشان،  شاید دردهایشان را  التیام بخشی

باید مثال ِ نور بتابی تا جهل ونادانی را از وجودشان
بزدایی
تو باید سراپا نور و محبت شوی  ، بدرخشی و با تلالو نورانی عشق
سنگ وجود شاگردانت راصیقل  دهی
و با عشق  و آگاهی ودانایی  همه را به مکتب درس خویش فرا خوانی و جان تشنگان  حقیقت را سیراب  کنی !

واین پروسه حداقل ۳ بار در روز تکرار می شود و…
سپس ۹ ماه درسال

و سرانجام سی سال ..‌‌
سی سال می گذرد  می بینی خود خاکستر شده ای اما ققنوس ها از خاکسترت پرواز می کنند وبلندای آسمان را فتح  کرده اند
و چه شیرین است نظاره ی این پرواز

هزاران بار درود و سپاس  ای فرشته ی جان فدا

نوشته بانو نرگس کرخی